Barranco de Masca - Puerto Los Gigantes
Voor de afdaling in de barranco van Masca hebben we wat voorbereidend werk. Omdat we de kloof niet terug willen opklimmen zullen we een ticket kopen voor de boot die ons zal terug brengen naar Puerto Los Gigantes. Dat betekent ook dat er niet teveel wind mag zijn op de dag van de tocht, anders is er kans dat de boot niet kan aanmeren aan de pier ter hoogte van de baai van Masca.

De afdaling is niet te onderschatten. Het is toch maar naar beneden gaan? Ja, inderdaad! Maar op nog geen 3 Km (in vogelvlucht) moet je 600 m dalen. Iedere stap die je zet is dieper dan dat je gewoon bent bij het afdalen van een trap. Na deze wandeling zullen spieren, die je tot nu toe nog niet wist liggen, pijnlijk aanvoelen. Heb je wandelstokken? Neem ze mee, je hebt er flinke steun aan. Doe ook stevige wandelschoenen aan. Uiteraard neem je ook water en voedsel mee voor onderweg.

We staan vroeg op zodat we op het openingsuur van de winkeltjes in Los Gigantes zijn. We laten daar onze wagen achter, kopen tickets voor de boot, en laten ons in een taxi naar Masca rijden. Het is genieten tijdens de tocht op de smalle kronkelige weg met zijn vele haarspeldbochten richting Masca. Als je zelf rijdt moet je veel meer de weg in de gaten houden en zo mis je vele mooie dingen onderweg.

Na een kort bezoek aan Masca beginnen we aan de afdaling die start op N28°18.257 W16°50.428. Het pad gaat steil naar beneden. Je ziet dat het hier ook ooit gebrand heeft, maar de natuur herstelt zich snel. Na goed 400 m komen we aan een brug die we over moeten. Het gaat almaar dieper, en de wanden komen hier en daar heel dicht bij elkaar. Onze GPS verliest daardoor af en toe de verbinding met de satellieten, daarom zetten we onze GPS ook af. Je moet naar beneden, en er is maar één weg.

Om de x aantal meter is de weg gemarkeerd met nummers. Moest er iets gebeuren, je kan dan het nummer doorgeven aan de hulpdiensten, zodat ze een idee hebben waar je juist zit.

Wij deden er iets meer dan vier uur over om beneden te geraken. Tijdens de afdaling namen we ruim de tijd om te filmen, foto's te nemen, te genieten van de waterpartijen die we tegen kwamen, te rusten en te eten. Wij deden de afdaling in mei, toen was er nog stromend water. Later op het jaar is dit niet altijd meer waar.

Toen we uiteindelijk op het keienstrand waren was er flink wat wind. Er waren reeds bootjes die wandelaars kwamen oppikken, de flinke deining van het water bemoeilijkte toch wel het opstappen, je moest op het juiste moment de jump wagen. Maar iedereen geraakte zonder kleerscheuren op de bootjes.

Blij dat we konden zitten. Het was het genieten van de onstuimige zee, de dolfijnen onderweg, het uitzicht op de hoge kliffen van Los Gigantes. In de haven mag er niet gevist worden, en in het heldere water zwemmen honderden vissen, wachtend op voedsel die de toeristen regelmatig in het water gooien. Nu nog de korte (pijnlijke) wandeling tot aan onze wagen, de rit naar ons verblijf, een verfrissende douche, en daarna dineren in het restaurant...
Het was een geslaagde dag!

GPS-track              PDF-document              Filmpje